In dit artikel kom je meer te weten over een weinig bekend verhaal over Albert Hofmann en LSD, en waarom zijn beroemdste boek “Mein Sorgenkind” (“Mijn probleemkind”) oorspronkelijk “Mein Wunderkind” (“Mijn wonderkind”) had moeten heten.
Elk jaar op 19 april vieren LSD-liefhebbers over de hele wereld Bicycle Day – de dag in 1943 waarop Albert Hofmann zijn eerste zelfexperiment met LSD-25 uitvoerde. Maar het verhaal achter deze ontdekking is veel meer dan een historische voetnoot. Het is nauw verbonden met de emotionele band tussen Hofmann en de stof die hij ontdekte – een band die hij ooit omschreef met de woorden ‘Mein Wunderkind‘.
Nearly 82 years ago, Albert Hofmann, a chemist at the pharmaceutical company Sandoz in Basel, returned to a substance he had first synthesized several years earlier: lysergic acid diethylamide, or LSD-25.
Wat begon als pure wetenschappelijke nieuwsgierigheid, groeide al snel uit tot een van de beroemdste zelfexperimenten in de geschiedenis van het onderzoek. Op 19 april 1943 fietste Hofmann naar huis – vergezeld van intense innerlijke beelden, visioenen en een voor hem onbekende bewustzijnsstaat.
Later beschreef hij de ervaring als een reis naar de ‘diepste diepten van het bewustzijn‘.
In de jaren na zijn ontdekking sprak Hofmann herhaaldelijk over LSD als zijn ‘Wunderkind‘. Hij was overtuigd van het potentieel ervan – niet alleen in medisch onderzoek, maar ook als middel om het menselijk bewustzijn te verruimen. Deze diepe verbondenheid wilde hij ook terugzien in de titel van zijn bekendste boek.
Toen hij in 1979 zijn autobiografische werk publiceerde, wilde Hofmann het oorspronkelijk de titel geven:
“LSD – Mein Wunderkind”
(LSD – Mijn wonderkind)
Maar de uitgever had andere plannen.
De voorgestelde titel “Mein Wunderkind” werd door de uitgever afgewezen – hij werd te positief, te onschuldig en misschien zelfs verheerlijkend gevonden. In een tijd waarin LSD sterk gepolitiseerd was en geassocieerd werd met publieke angst en controverse, werd een dergelijke titel als ongepast en riskant beschouwd.
Albert Hofmann was teleurgesteld, maar hij accepteerde de beslissing. Zo werd ‘Wunderkind’ ‘Sorgenkind’ – het probleemkind – waaronder het boek vandaag de dag nog steeds bekend staat.
In verschillende interviews benadrukte Hofmann later dat hij het aanvankelijk zijn Wonderkind had genoemd, daarna werd het zijn Probleemkind, en uiteindelijk besefte hij: het was beide tegelijk.
Dit illustreert perfect de ambivalentie waarmee Hofmann zijn ontdekking beschouwde – als een krachtig wetenschappelijk instrument met buitengewone mogelijkheden, maar ook als een onbegrepen stof die in een gepolariseerd tijdperk vaak uit zijn onderzoekscontext werd gehaald.
Het verhaal van Albert Hofmann, Mein Wunderkind en Mein Sorgenkind is meer dan een historische anekdote. Het gaat over verantwoordelijkheid, wetenschappelijke nieuwsgierigheid en een diep menselijke band met een stof die ons tot op de dag van vandaag blijft fascineren, inspireren en uitdagen.
Huidige publicaties
Uw betrouwbare partner voor juridische zaken 1Fe-LSD