W tym artykule poznasz mało znaną historię Alberta Hofmanna i LSD oraz dowiesz się, dlaczego jego najsłynniejsza książka „Mein Sorgenkind” („Moje dziecko kłopotliwe”) miała pierwotnie nosić tytuł „Mein Wunderkind” („Moje dziecko cudowne”).
19 kwietnia fani LSD na całym świecie świętują tzw. Dzień Roweru – dzień w 1943 roku, w którym Albert Hofmann przeprowadził swój pierwszy eksperyment z LSD-25. Jednak historia tego odkrycia to znacznie więcej niż tylko przypis naukowy. Jest ona ściśle związana z emocjonalnym stosunkiem odkrywcy do tej substancji – stosunkiem, który kiedyś opisał słowami „moje cudowne dziecko”.
Niemal dokładnie 82 lata temu Albert Hofmann, chemik zatrudniony w firmie farmaceutycznej Sandoz w Bazylei, powrócił do substancji, którą zsyntetyzował już wiele lat wcześniej: dietyloamidu kwasu lizergowego, w skrócie LSD-25.
To, co Hofmann początkowo opisał jako czysto naukowe zainteresowanie, stało się jednym z najsłynniejszych eksperymentów na sobie samym w historii badań naukowych. 19 kwietnia 1943 roku wracał do domu na rowerze – towarzyszyły mu intensywne obrazy wewnętrzne, wizje i niespotykany dotąd stan świadomości.
Później nazwał to doświadczenie podróżą do „najgłębszych głębin świadomości”.
W latach po odkryciu Hofmann wielokrotnie mówił o LSD jako o swoim „cudownym dziecku”. Był przekonany o jego potencjale – nie tylko w badaniach medycznych, ale także jako narzędziu poszerzającym świadomość. To głębokie powiązanie znalazło odzwierciedlenie w jego najsłynniejszej książce.
Kiedy w 1979 roku Hofmann opublikował swoją autobiografię, chciał ją pierwotnie zatytułować „LSD – Mein Wunderkind” (LSD – moje cudowne dziecko). Jednak wydawnictwo zdecydowało inaczej.
Propozycja tytułu „Mein Wunderkind” („Moje cudowne dziecko”) została odrzucona przez wydawnictwo – zbyt pozytywna, zbyt bagatelizująca, a może nawet gloryfikująca. W czasach, gdy LSD było silnie upolitycznione i kojarzyło się z obawami społecznymi, tak czuły tytuł wydawał się nie do przyjęcia.
Albert Hofmann był rozczarowany, ale zaakceptował tę decyzję. W ten sposób „cudowne dziecko” stało się ostatecznie „moim dzieckiem sprawiającym kłopoty” – tytułem, pod którym jego książka jest znana do dziś.
W różnych wywiadach Hofmann podkreśla, że najpierw nazwał go cudownym dzieckiem, potem jednak stał się on dla niego źródłem zmartwień, aż w końcu zdał sobie sprawę, że jest on jednocześnie jednym i drugim.
W tym miejscu wyraźnie widać ambiwalentne podejście Hofmanna do swojego odkrycia – jako do ważnego narzędzia naukowego o niezwykłym potencjale poznawczym, które jednak w czasach polaryzacji często było błędnie interpretowane i wyrywane z pierwotnego kontekstu badawczego.
Historia Alberta Hofmanna, „Mein Wunderkind und Mein Sorgenkind” (Moje cudowne dziecko i moje dziecko sprawiające kłopoty), to coś więcej niż tylko anegdota. Opowiada ona o odpowiedzialności, duchu badawczym i głębokim ludzkim związku z substancją, która do dziś fascynuje, inspiruje – i stanowi wyzwanie.
Aktualne posty
Twój niezawodny partner w kwestiach prawnych 1Fe-LSD